Norðurleið

Þann 31. júlí kvaddi ég Ítalíu og hélt beinustu leið til Basel í Swiss. Þar dvaldi ég hjá vini mínum Kasper og æfði með hljómsveitinni Heart of the Machine.

Á þessari 800 km leið í bílnum hugsaði ég um dvöl mína á Ítalíu. Blendnar tilfinningar eins og oft er þegar maður flytur úr einu landi í annað.

Fyrstu mánuðina var erfitt að kynnast fólki. Sérstaklega þar sem flestir Ítalir tala litla eða enga ensku.

Ég fór á tveggja mánaða Ítölskunámskeið og þar gafst tækifæri til þess að kynnast öðrum útlendingum. En á Ítalíu langaði mig til að kynnast Ítölum og tók því lítin þátt í stúdentalífinu þar.

Í staðin æfði ég mig á klassískan gítar. Hafði frábæran kennara og sökkti mér námið.

Bílnum mínum var stolið og ég varð paranoid um að öllu væri stolið steini léttara á Ítalíu.

Í íbúðinni sem ég var í fyrst voru eingöngu stúdentar sem voru á Ítalíu í einn eða tvo mánúði til að taka námskeið. Það voru því endalaus partí í húsinu og lítið næði fyrir mig til að æfa mig.

Eftir jól skipti ég svo um íbúð. Frábær íbúð með sér svefnhverbergi og stofu, frábærum svölum og meira að segja frábærum bílskúr. Ég saknaði því bílsins míns meira en áður. Mánuði síðar fanst hann svo yfirgefin fyrir utan matvöruverslun á Norðu Ítalíu. Víííííhúúúúú, bílinn var komin aftur.

Eftir þetta fór ég að spila jazz með nokkrum strákum í Perugia og hanga með nokkrum úr klassíska gítarnáminu. Þannig að ég fór loksins að eignast vini.

Eftir það var ég mjög sáttur. Farin að tala góða ítölsku og hékk með ítölsku vinum mínum þannig að ég gat upplifað hvernig lífið er á Ítalíu í gegnum þá.

Ítalir hafa það gott þó þeir kvarti oft undan hlutunum. Ávextir og grænmeti vex nánast af sjálfum sér og er betra en flestum öðrum stöðum.

Matur og vín er eins og það gerist best. Ítalir hafa gaman af því að elda góðan mat heima sem og að fara út að borða. Það eru alls staðar góður veitingastaðir sem notast við fersk, lókal hráefni.

Ég fór svo í 10 daga ferðalag um Ítalíu með kærustunni minni. Þetta var einn af hápunktum ferðarinnar. (Sjá myndir frá síðustu færslu).

Mestu vonbrigðin voru hins vegar hversu lélegur standard er á jazzi og annari impróvíseraðri tónlist. Ég spilaði í húsbandi á Umbria jazz þar sem haldin voru jam session. Þar komu margir nemendur frá allri Ítalíu sem voru á hátíðinni til að sækja námskeið frá Berklee (Boston). Það kom mér á óvart hvað það voru fáir góðir jazzspilarar.

Ég er því mjög fegin að vera komin aftur á norðurslóðir og get haldið áfram að byggja upp ferilinn með þeim góðu spilurum sem ég spila með hér. Þegar hinsvegar kemur að því að halda suður á bóginn í sumarfrí þá verður Ítalía pottþétt oft fyrir valinu.