Ferð andstæða

Í gærkvöldi kom ég heim eftir tveggja vikna tónleikaferð með Laser. Það var stórkostlegt að koma heim til Línu í ró og næði eftir langt ferðalag. Eftir góðan svefn í nótt er ég að verða starfshæfur á ný.

Þetta var svo sannarlega ferð mikilla andstæða.

- Fórum frá Pietersaari (Jakobstad) sem er einn fallegasti bær í Finnlandi til Pieksämäki sem er sennilega sá ljótasti. Í þeim síðari var okkur boðið upp á gistingu á sveittu hóteli. Á sama tíma var klámráðstefna á hótelinu. Á göngum hótelsins var grænt teppi, grænir veggir og ljós sem gerði ganginn lýsandi grænan. Stripparar bregða fyrir á göngunum. Gjörsamlega súrealísk upplifun.

- Fórum á Eistneska eyju sem heitir Saarema og spiluðum í stærsta bænum þar, Kuressare. Falleg eyja og vinalegt fólk. Þegar við komum þangað mættum við hópi af ungmennum sem horfðu á okkur og flissuðu. Eftir "sound check" hringdi pródúsentinn, sem var stúlka um þrítugt, á fínasta veitingastað bæjarins til að athuga hvort hægt væri að fá heitan mat. Jújú, það var ekki málið. Við sendir þangað og þegar við mættum var þetta gömul og falleg mylla á fimm hæðum. Starfsfólkið voru þrjár ungar stúlkur sem flissuðu þegar við mættum á svæðið. Við vorum einu gestirnir á veitingahúsinu. Tónleikarnir voru í menningarhúsi staðarins sem mynti mig á félagsmiðstöð úti á landi. Stór salur með stóru sviði. Númeruð borð og frátekin borð við sviðið. Tónleikunum var vel tekið. Nokkur pirringur var í okkur vegna mikilla "tilraunamennsku" hljóðmanns staðarins. Við fengum svo gistingu á lúxus Spa Hóteli.

-Á leiðinni til baka, á miðri eyjunni geðrist svo það sem átti eftir að draga úr okkur allan kraft. Undarleg hljóð frá bílnum hans Pauli, bílinn tapar öllum krafti. Við stoppum útí vegakanti. Reykur kemur frá húddinu. Ég opna húddið og sé að eldur er á vélinni. Man ekki alveg hvað fer í gegnum huga minn næstu sekúndir en Andreas grípur allavega vatnsflösku sem við erum með í bílnum og skvettir á eldinn. Þessir síðustu dropar af vatni nægja til að slökkva eldinn. Við fastir á eyjunni með hljóðfærin okkar í kerru festa við bílinn. Ég tek upp síman og byrja að hringja til að reyna að redda málunum. Maris, pródusentinn, hringir út um allan bæ til að reyna að fá bifvélavirkja á staðinn. Það er ekki hægt og vélin sennilega ónýt. Maris nær sambandi við rútu sem er á leiðinni til Tallinn og er stutt frá okkur. Við þurfum að taka ákvörðun og það fljótt. Rútan kemur og stoppar fyrir okkur fjærri nokkurri stoppistöð. Bílstjóranum líst ekki á blikunu þegar hann sér allt dótið. Við reynum. Drífum dótið inn í rútu og rétt tekst að koma kontrabassanum inn við útgang í miðri rútunni. Þetta hefst en við verðum að skilja bílinn og kerruna eftir á eyjunni.

Framhald síðar...