Óvænt ánægja

Þegar ég var á leiðinni að æfa mig áðan pikkaði Joel saxófónleikari í mig og spurði mig hvort ég væri til í að djamma. Þetta var þó ekki Jóel Pálson heldur nemandi á öðru ári á musiker línunni. Svo voru einnig með trommuleikari og bassaleikari á þriðja ári og finnskur skiptinemi úr Síbelíusar Akademíunni í Finnlandi. Það var alveg geðveikt gaman að spila með þeim. Allir alveg fanta spilarar. Við spiluðum ýmsa standarda, engar nótur bara spilað. Ef ég kunni ekki lagið þá bara kenndu þeir mér það eða ég elti þangað til ég náði því. Það er því eins gott að fara að opna eyrun og hlusta.
Þetta lofar ekkert smá góðu, allir vilja spila grimmt. Þeir spiluðu á köflum svolítið öðruvísi en ég er vanur, þ.e. þeir fóru mjög frjálslega með lögin. Bassaleikarinn og trommarinn voru kannski báðir að spila einhverja rhythma ofan grunn taktinn þannig að maður þurfti algjörlega að vera með sitt á hreinu. Bassaleikarinn var þá kannski að spila línur í stað þess að gefa hljómana beint til kynna. Þetta hljómaði mjög kúl þótt ég hafi verið dálítið týndur til að byrja með. Við spiluðum m.a. Blue in Green, Alone Together, Solar, Equinox, My little Suede shoes og My one and only love. Rosa gaman!!!!!!!!!!